İslâm devleti reisi, düşmanla sulh yapmayı müslümanlann yaranna görürse, sulh bağlanüsı yapmasında bir beis yoktur.
Eğer bir müddet sulh anlaşması yapar da, sonra anlaşmayı bozmak, müslümanlar için daha faydalı görülürse, sulhu bozar ve anlaşmanın kaldınldığını düşmana bildirir, ondan sonra savaş açar.
Düşman haber vermeksizin hıyanet yolu ile savaşa başlarsa, hemen harbe geçilir, anlaşmanın hükmü kalmaz.
Para ve mal karşılığında da. bir hacet görüldüğü takdirde sulh yapılabilir.
Düşmana silâh satılmaz ve askerleri teçhiz edilmez.
Bir müslüman erkek veya kadın, bir kâfiri veya bir kâfir topluluğunu emniyeti altına alırsa, bu sahihtir, artık hiçbir müslümanın bunlarla savaşması caiz olmaz, fakat bunda bir fesad hâli olursa bu eman kaldınlır.